Τα κέρδη δικά τους, οι νεκροί δικοί μας

Στο εργοστάσιο της ΒΙΟΛΑΝΤΑ χάθηκαν πέντε εργαζόμενες γυναίκες, πέντε μητέρες που δεν επέστρεψαν στις οικογένειες τους. Παρά τις επισημάνσεις των εργαζομένων και των ελεγκτών για ανεπαρκή μέτρα ασφαλείας και για ύποπτες οσμές αερίου στο εργοστάσιο, η εργοδοσία έβαλε τα κέρδη της πάνω από τις ζωές των εργαζομένων της. Δεν ήταν άλλο ένα ατύχημα. Ήταν έγκλημα.

Στη Ζάκυνθο, στις 24/1, ένας οικοδόμος έπεσε από τον δεύτερο όροφο ενώ εργαζόταν σε ξενοδοχείο και τραυματίστηκε σοβαρά .Άλλος ένας εργαζόμενος που πλήρωσε την έλλειψη μέτρων προστασίας και την εντατικοποίηση της εργασίας.

Σε όλη την Ελλάδα, η ίδια εικόνα: εργάτες νεκροί, σακατεμένοι, τραυματισμένοι. Εργοτάξια, εργοστάσια, αποθήκες και χωράφια μετατρέπονται σε χώρους υψηλού κινδύνου. Τα τελευταία χρόνια καταγράφονται εκατοντάδες θάνατοι ( πάνω από 200 τον περασμένο χρόνο) και χιλιάδες τραυματισμοί στους χώρους δουλειάς και πόσοι ακόμα που δεν καταγράφονται ποτέ. Βαφτίζονται « ατυχήματα », για να ξεπλυθεί η ευθύνη του κράτους και της εργοδοσίας.

Δεν φταίει η κακιά στιγμή.

Φταίει το σύστημα που βάζει τη ζωή μας σε δεύτερη μοίρα μπροστά στα κέρδη των μεγάλων.

Φταίει η διάλυση των ελεγκτικών μηχανισμών, η απουσία μέτρων υγιεινής και ασφάλειας, η τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς και η εντατικοποίηση της εργασίας.

Φταίει η κανονικοποίηση του θανάτου ως «παράπλευρη απώλεια» για την καπιταλιστική ανάπτυξη.

Δεν ξεχνάμε τις πέντε εργάτριες της ΒΙΟΛΑΝΤΑ.

Δεν ξεχνάμε τον οικοδόμο στη Ζάκυνθο.

Δεν ξεχνάμε κανέναν νεκρό της τάξης μας.

Απέναντι στα κέρδη τους, αντιτάσουμε τις ζωές μας και τις ανάγκες μας.

Απέναντι στη σιωπή, την οργάνωση και τη συσπείρωση.

Απέναντι στον φόβο, τον συλλογικό αγώνα και τη διεκδίκηση.

Για να μη γίνει ο θάνατος κανονικότητα.

Αυτοοργανωμένη Συλλογικότητα αντάμα