Το αποτύπωμα του Δεκέμβρη

Το βράδυ 6ης Δεκεμβρίου του 2008 στα Εξάρχεια στην Αθήνα, ένας 15 χρόνος μαθητής λυκείου, ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, πέφτει νεκρός από τον πυροβολισμό του δολοφόνου - αστυνομικού Κορκονέα. Αποπνικτική αμηχανία και μούδιασμα τα πρώτα συναισθήματα, που όμως γρήγορα τα αντικατέστησε η οργή και η ανάγκη για κινητοποίηση και δράση.

Από τις πρώτες στιγμές ο κόσμος άρχισε να μαζεύεται στα Εξάρχεια, άνθρωποι όλων των ηλικιών ένιωσαν την ανάγκη να κατεβούν στο δρόμο μαζικά και συλλογικά, να σπάσουν το τρόμο. Από την επόμενη κιόλας μέρα ξέσπασε ένα τεράστιο κύμα καταλήψεων σε σχολεία, πανεπιστήμια και άλλα δημόσια και κρατικά κτήρια. Οι μαθητές και οι φοιτητές στην πρώτη γραμμή, σε μαζικές διαδηλώσεις και συνελεύσεις στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, απαιτούν δικαιοσύνη και ελευθερία.

Η οργή μας για αυτό που συνέβη ήταν αρκετή για να πυροδοτήσει μαχητικές και πολυπληθείς διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα παρά την καταστολή της αμετανόητης ΕΛ. ΑΣ.

Μετά από 16 χρόνια ο Δεκέμβρης έχει αφήσει ένα ‘αποτύπωμα’ σε όλους μας που δεν θα σβήσει ποτέ. Μέσα στη φλόγα της εξέγερσης γεννήθηκε ένας νέος κόσμος αντίστασης απέναντι σε ένα σύστημα που: δεν διστάζει να μας σκοτώσει για να δείξει τη δύναμή του, δεν διστάζει να μας καταπιέζει από τα παιδικά μας χρόνια ως μαθητές σε ένα σχολείο μίζερο, που προάγει τον ανταγωνισμό και τον ατομικισμό δημιουργώντας αποστροφή στους μαθητές, δεν διστάζει όταν βγούμε στην αγορά εργασίας να μας κλέβει τα όνειρα και να τα αντικαθιστά με καθημερινή επιβίωση και εκμετάλλευση, δεν διστάζει να μας διώκει και να μας στοχοποιεί με κάθε ευκαιρία ως επίδειξη δύναμης, όπως χαρακτηριστικά έγινε και με την πρόσφατη άδικη φυλάκιση του Ν. Ρωμανού αλλά και τόσων άλλων ανθρώπων που έχουν διωχθεί και φυλακιστεί για τις ιδέες τους.

Εμείς αυτό που έχουμε να τους πούμε είναι ότι όσο και αν προσπαθούν να μας καταστείλουν και να μας τρομοκρατήσουν θα αποτύχουν. Θα αποτύχουν γιατί ο φόβος έχει περάσει στη δική τους πλευρά και όσο δυναμώνουμε την αλληλεγγύη μεταξύ μας και δημιουργούμε μαζικές κοινωνικές ζώνες ελευθερίας, δημιουργίας και αντίστασης σαν αντιπαράδειγμα στο σάπιο κόσμο τους, τόσο ο φόβος τους θα γιγαντώνεται και τα σχέδια τους θα ακυρώνονται ανοίγοντας το δρόμο για μια άλλη κοινωνία.