Permacrisis

Αυτή ήταν η λέξη της χρονιάς για το έτος 2022, σύμφωνα με το βρετανικό λεξικό του Κόλινς. Η λέξη permacrisis, σημαίνει μόνιμη κρίση και αποτελεί μια ένωση των permanent (μόνιμος) και του cirsis (κρίση). Ωστόσο, δεν αναφέρεται σε κάποια συγκεκριμένη κρίση, αλλά προσδιορίζεται ως παρατεταμένη περίοδος αστάθειας και ανασφάλειας και ενσωματώνει όλες τις κρίσεις υγειονομικές, οικονομικές, περιβαλλοντικές και γεωπολιτικές, καθώς και το αίσθημα μιας ακόμα συμφοράς που αναμένεται.

Θα μπορούσε να είναι η λέξη της χρονιάς και για το έτος 2023; Σίγουρα. Σε ένα αντίστοιχο ελληνικό λεξικό, θα μπορούσε η λέξη της χρονιάς για το τρέχον έτος, να είναι η δυστοπία. Έτσι ονομάζεται η κοινότητα ή κοινωνία που είναι ανεπιθύμητη ή τρομακτική. Μπορείτε να σκεφτείτε πιο αντιπροσωπευτική λέξη για όσα ζούμε τους τελευταίους μήνες στη χώρα; Από τους νεκρούς των Τεμπών, στις απανθρακωμένες σορούς της Δαδιάς, στην ατέρμονη περιβαλλοντική καταστροφή, στα καμένα σπίτια, στους νεκρούς από τις πλημμύρες, στα χωριά που βυθίστηκαν κάτω από τις λάσπες, στον Αντώνη που τον έσπρωξαν στον υγρό του τάφο, ένα ήσυχο βράδυ, στο λιμάνι του Πειραιά.

Κι εμείς, αν όχι θύματα, παρατηρητές μιας κοινωνίας σε πλήρη σήψη, με το αίσθημα αξιών να ακρωτηριάζεται λίγο λίγο, κάθε μέρα. Θλίψη, άγχος, φόβος, θυμός, φρικτές εικόνες, θρήνος, ουρλιαχτά και ξανά φρίκη και βία. Κι όσο περισσότερες είναι αυτές οι εικόνες, τόσο περισσότερο μοιάζει να φυσιολογικοποιείται στο υποσυνείδητο (και στο συνειδητό) ο θάνατος, η απώλεια, το έγκλημα, η αμέλεια, η αποανθρωποποίηση, η ανεπάρκεια, η μισαλλοδοξία. Βουτηγμένοι στο βάλτο, αναζητούμε με αγωνία ένα νούφαρο ελπίδας, λίγες αχτίδες χαράς. Αδύνατο… πως να βρει κανείς λίγο φως μέσα στην αχανή μαυρίλα που μας σκεπάζει;