Άμετρη η τέχνη μου και άμα σου..

Αν είσαι θεατρόφιλος είμαι σίγουρη ότι έχεις καταλάβει περί τίνος πρόκειται τούτω δω το κείμενο. Έβγαλαν όλοι το κεντρί τους και βάλθηκαν κατά ορίων στην τέχνη, μέτρου, σεβασμού και όλα αυτά τα σπουδαία. Το κεντρί λοιπόν. Άσε που με τσίμπησε και εμένα μια…«σφήκα» τις προάλλες και λέω, δε μπορεί; Θα γράψω για το μέτρο και το άμετρο της τέχνης.

Μέτρο, ετυμολογία: ο αριθμός που εκφράζει την ποσότητα ενός φυσικού μεγέθους που μετρήσαμε ή υπολογίσαμε. Ναι σωστά, ο υπολογισμός. Αναγκαίος αλλά όχι στην τέχνη, στο γέννημα - δημιούργημα. Είναι απολύτως αναγκαίο να δυσανασχετήσεις, να υποφέρεις, να αντιδράσεις, να κρίνεις και να τοποθετηθείς πάνω σε οποιοδήποτε έργο τέχνης. Όπως είναι απολύτως φυσικό να επιτρέψεις στο σκηνοθέτη- δημιουργό να είναι ο εαυτός του. Και άμα σου αρέσει! Και αν δεν σου αρέσει ακόμα μεγαλύτερο το μάθημα. Ίσως τελικά τώρα που το ξανασκέφτομαι να κέρδισα περισσότερα από την τέχνη που απέρριψα παρά από εκείνη που μου ταιριάζει. Αυτό λοιπόν το ονομάζω «μάθημα». Και μιας που ο Αριστοφάνης είχε την τιμητική του, ας θυμηθούμε ότι χλευάζει τον ξεπεσμό του δημοκρατικού πολιτεύματος και καυτηριάζει την αδιαφορία του λαού για τις δημόσιες υποθέσεις. Τροφή για σκέψη!