Μέρες παράξενες

Μέρες παράξενες ξημέρωσαν. Δανείστηκα τον τίτλο των Αctive Member καθώς ο ξένος δεν είναι και τόσο καλοδεχούμενος στον τόπο μου. Σε έναν τόπο που άλλοτε ο ξένος ήταν ιερός και αν δεν τον περιέθαλπες θα ήσουν υπόλογος και θα διέπραττες ύβρη. Αρμάτωσαν λοιπόν ένα καράβι με τη μεγαλύτερη προσδοκία. Τη ζωή και την ελπίδα.

Ο όρος ωστόσο που θα πρέπει να μας προβληματίσει είναι η συνοριακή βία. Ο Ιάσωνας Αποστολόπουλος χρησιμοποιεί πολύ εύστοχα τον όρο αυτό. «Οι πρόσφυγες για να αποφύγουν τα ελληνικά pushback ξεκινούν από την Τουρκία, διασχίζουν το Αιγαίο, κάνουν το γύρο της Πελοποννήσου με σκοπό να φτάσουν στην Καλαβρία (Ν. Ιταλία). Ρισκάρουν προκειμένου να αποφύγουν την Ελλάδα. Γι’αυτό έχουμε τέτοια πολύνεκρα ναυάγια». Ακούμε πολλά περί άρνησης βοήθειας όσων οδηγούσαν το πλοίο ενώ οι διακινητές τη γλυτώνουν πάντα.

Τα τριήμερα εθνικού πένθους το λιγότερο υποκριτικά θα πρέπει να θεωρηθούν τη στιγμή που δε γίνεται κάτι προς αποφυγήν τέτοιων καταστάσεων. Ευθύνες θα αποδοθούν; Πολλά τα ερωτήματα αλλά ο πόνος τραγικότερος. Τασσόμαστε πλάι σε κάθε άνθρωπο που ψάχνει τη δική του γη. Ήταν και ελπίζουμε να μη συνεχίζουν να είναι της γης οι κολασμένοι.

« Όταν ξεφεύγεις από το χθες και νιώθεις ανακούφιση μεγάλη, γελάν μαζί σου οι στιγμές που εύκολα σου κλέψαν οι άλλοι.»

Για όλους όσοι τους κλέψαν τη ζωή, στης Μεσογείου το νερό.

Για το κείμενο αυτό δανείστηκαμε στίχους από τραγούδια των Active Member και ένα μικρό απόσπασμα της περσινής συνέντευξης του Ιάσωνα Αποστολόπουλου στη Rosa Progressiva.