Το νερό δεν αγοράζεται, δεν πωλείται και δεν νοικιάζεται.

Τις τελευταίες μέρες ένα από τα πιο σημαντικά θέματα της επικαιρότητας είναι η ιδιωτικοποίηση του νερού στη χώρα μας το οποίο σταδιακά μετατρέπεται σε πλήρες εμπόρευμα από κοινωνικό αγαθό και όπως ήταν αναμενόμενο ξέσπασαν οι πρώτες αντιδράσεις από τους πολίτες . Βέβαια η ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρό προσπαθώντας με διάφορους τρόπους να απομακρύνουν το κράτος από τον έλεγχο του νερού. Πως? Παραχωρώντας σε ΣΔΙΤ ( σύμπραξη δημοσίου και ιδιωτικού τομέα) το εξωτερικό υδραγωγείο της ΕΥΔΑ ,καταργώντας την γενική γραμματεία υδάτων και συγχωνεύοντας τις ΕΥΔΑ. Αποκορύφωμα της αποκρατικοποίησης του νερού αποτελεί η μεταφορά των μετοχών της ΕΥΔΑΠ και τις ΕΥΑΘ από το ελληνικό δημόσιο στο υπερταμείο παρόλο που είχε κριθεί αντισυνταγματική η μεταφορά τους από το ΣτΕ και μάλιστα εις διπλούν.

Κάπου εδώ να υπενθυμίσουμε ότι όλοι οι διεθνείς οργανισμοί, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Σύνταγμα της χώρας και το ΣτΕ αναγνωρίζουν το νερό ως φυσικό αγαθό που τελεί υπό καθεστώς νόμιμου μονοπωλίου, υπό την εποπτεία των κρατικών φορέων και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Γιατί συμβαίνει αυτό? Γιατί το νερό είναι ένα αγαθό που πρέπει να διανέμεται σε όλους τους ανθρώπους με ασφάλεια στην ποιότητα και τιμή προσιτή για το λαικό νοικοκυριό πράγμα το οποίο δεν μπορεί να διασφαλιστεί όταν διανέμεται από ιδιωτική εταιρία που σκοπό της έχει το κέρδος.

Η ιδιωτικοποίηση του νερού μπορεί στην Ελλάδα να είναι μια πρόσφατη κατάσταση αλλά παγκόσμια υπάρχει προιστορία την οποία πρέπει να την αξιολογήσουμε και να παραδειγματιστούμε από αυτήν. Στις περισσότερες περιπτώσεις που το νερό ιδιωτικοποιήθηκε είχαμε τρομερή αύξηση στα τιμολόγια και μείωση τη ποιότητας με αποτέλεσμα το ξεσηκωμό των λαών και σε πολλές περιπτώσεις την επαναφορά του στον δημόσιο τομέα όπως για παράδειγμα στο Βερολίνο στο Παρίσι στο Μπουένος Αιρες και τη Λα Παζ λόγω των έντονων κοινωνικών αντιδράσεων.Από την άλλη έχουμε το όμορφο παράδειγμα από τις Σταγιάτες Πηλίου, όπου η προσπάθεια για ιδωτικοποίηση των πηγών τους ξεκινά απο το 2005 αλλά μέσω του κινήματος αλληλεγγύης ,το οποίο επεκτείνεται από τα τοπικά κινήματα της περιοχής και μέσω της λαϊκή συνέλευσης το χωριό ομόφωνα κατάφερε να πάρει τον έλεγχο της κατάστασης.Σταμάτησαν κάθε κίνηση ιδιωτικοποίησης και διανέμεται νερό σε όλο το χωριό από τις πηγές της Κρύας Βρύσης.‘‘Οι δηλώσεις απειλών, εκφοβισμών, οι απόπειρες εκβιασμών, οι προαναγγελίες επιδρομών και διώξεων δεν είναι ικανές να σβήσουν την αγάπη μας για τον τόπο μας ούτε να κάμψουν τον αγώνα μας για το πολύτιμο αγαθό του νερού. Και σίγουρα δεν είναι ικανές να μας κάνουν να παραιτηθούμε από τα δικαιώματά μας και από την αξιοπρέπειά μας.’’ δήλωσαν οι κάτοικοι των σταγιατών υστερα απο ασφυκτικές πιέσεις από τον δήμαρχο Βόλου.

Κλείνοντας θα ήταν δόκιμο να ξεκαθαρίσουμε πως λέγοντας όχι στην ιδιωτικοποίηση του νερού δεν σημαίνει πως είμαστε υποστηρικτές της υπάρχουσας κατάστασης διανομής του νερού από το δημόσιο . Για παράδειγμα στο νησί μας η ποιότητα του νερού είναι πολύ χαμηλή με αποτέλεσμα να κινδυνεύουμε από μολύνσεις και δηλητηριάσεις ενώ αρκετές φορές υπάρχει και τρομερή έλλειψη για μέρες . Όλα αυτά οφείλονται στην κακή έως ανύπαρκτη συντήρηση του δικτύου υδροδότησης και στην αδιαφορία των αρμοδίων για αυτό το σημαντικό πρόβλημα τόσα χρόνια . Για αυτό διεκδικούμε:

• Την αναβάθμιση του δικτύου υδροδότησης για καθαρό και ασφαλές νερό.
• Τον έλεγχο της τιμής των τιμολογίων
• Τον συνεχή έλεγχο της ποιότητας του νερού
• Το πάγωμα των νομιμοποίησεων των παράνομων γεωτρήσεων, που νομιμοποιούνται με τις διατάξεις περί υφιστάμενων υδάτων.