Μπέρτολτ Μπρεχτ <Κουράστηκες>

Ακούμε: δε θέλεις πια να δουλέψεις μαζί μας.

Γονάτισες, δε μπορείς άλλο να τρέχεις.

Κουράστηκες, δε μπορείς πια να μαθαίνεις καινούργια.

Ξόφλησες: Κανείς δε μπορεί να σου ζητήσει να κάνεις πια τίποτα.

Μάθε λοιπόν: εμείς το ζητάμε.

Σαν κουραστείς κι αποκοιμηθείς κανείς δε θα σε ξυπνήσει πια να πει:

σήκω το φαΐ είναι έτοιμο.

Γιατί να υπάρχει έτοιμο φαΐ;

Σαν δεν μπορείς άλλο να τρέχεις,θα μείνεις ξαπλωμένος.

Κανείς δε θα σε ψάξει για να πει: “έγινε επανάσταση, τα εργοστάσια σε περιμένουν”.

Γιατί να ’χει γίνει επανάσταση;

Όταν πεθάνεις θα σε θάψουν,είτε φταις που πέθανες, είτε όχι.

Λες: πολύν καιρό αγωνίστηκες. δε μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς.

Άκου λοιπόν: είτε φταις, είτε όχι σαν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις θα πεθάνεις.

Λες: πολύν καιρό ήλπιζες,δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις.Ήλπιζες τι;

Πώς ο αγώνας θαν’ εύκολος;

Δεν είν’ έτσι.Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες.

Είναι τέτοια που αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο δεν έχουμε ελπίδα.

Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει θα χαθούμε.

Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.

Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του, οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση.

Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη”.

Ο Μ.Μπρεχτ ήταν από αυτούς που δεν «κουραζόταν». Οπαδός της ευτυχίας, μακριά από απατηλές ψευδαισθήσεις, αναζητούσε διαρκώς την ουσία. Είχε το θάρρος της αλήθειας του και της « πραγματικης πραγματικότητας». Αντιστρατευόταν το γενικό εφησυχασμό και έψαχνε να βρει εκείνο τον τρόπο που ήταν και ο τρόπος της αντίστασης. Λες: πολύ καιρό ήλπιζες, δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Ήλπιζες τί; Πώς ο αγώνας θα είναι εύκολος; Να λοιπόν το χρέος μας. Και να πέφτεις και να σηκώνεσαι μέρα νύχτα και με τα ίδια σου τα σημάδια και τους πόνους να προχωράς. Χωρίς όμως να το επιβάλει κανείς. Να λες μόνος εγώ και μετά όλοι μαζί. Και πόσο υπέροχα θα είναι να στεκόμαστε ΑΝΤΑΜΑ;

Πώς ο αγώνας θα είναι εύκολος;

Μα δεν θα είναι.

Αντέχουμε όμως υπερβολικά πολύ.